به مناسبت روز جهانی طراحی صنعتی

حیفم آمد در این روز که برای بیشتر ما فارغ التحصیلان طراحی صنعتی، روز مهم و شیرینی‌ست چیزی ننویسم. پس با افتخار، اولین نوشته رسمی این وبلاگ را تقدیم می‌کنم به طراحی صنعتی…

چند روز پیش گرازشگر طراحی صنعتی، در کانال خود مطللبی را منتشر کرده بود که در آن نظر مخاطبان خود را در ارتباط با نقاط ضعف آموزش دیزاین در ایران خواسته بود.

اگر چه نمی‌توان از خوب بودن این ایده و مطرح شدن آن در آستانه روز جهانی طراحی صنعتی گذشت، اما محدود کردن آن در سطح دانشگاه، و عدم پرداخت مناسب به جایگاه این رشته، در بازار، کمی این معادله را بر هم می‌زند. توجه به موازنه عرضه و تقاضا، مهمترین بخش یک فعالیت تولیدی، صنعتی، تجاری و حتی فرهنگی است. و آنقدر حائز اهمیت است که بخش موثری از تبیین و تدوین استراتژی بر این موضوع تکیه دارد.

در شرایطی که هدف دوازدهم از اهداف ۱۷ گانه توسعه پایدار سازمان ملل، “تولید و مصرف مسئولیت پذیر” است، باید دید با توجه به سهم و نقش اندک طراحی صنعتی در تولیدات ایرانی، به چه میزان، در دنبال کردن و رسیدن به این هدف موفق خواهیم بود. (هر چند از نقش طراحی صنعتی در به ثمر رسیدن بسیاری از اهداف ۱۷ گانه فوق نمی‌توان چشم پوشید.)

به هر صورت، پرداختن به این که صنعت، نیازمند طراحان زبردست و باهوش است، در گرو تربیت و آموزش این گروه در دانشگاه و مدارسی‌ست که این رشته را آموزش می‌دهند و البته اگر درخواستی از سوی بازار جهت اشتغال این فارغ التحصیلان نباشد، آموزش صرفا در حد مطالب نظری و دانشی سطحی خواهد ماند. این که اول به کدام بپردازیم و کدام را تقویت کنیم، ماجرای مرغ و تخم مرغ خواهد بود! ولی پاسخی دارد به قدمت طراحی صنعتی در ایران! حلقه مفقوده بین صنعت و دانشگاه! که سالهاست این دو، ارتباط کمرنگ و بی‌رمقی را دنبال می‌کنند و دفاتر ارتباط با صنعت در دانشگاه‌ها نیز نتوانستند یخ بین این دو مجموعه را به درستی آب کنند.

آپدیت نبودن عناوین و سیلابسهای درسی پس از گذشت سالها، عدم امکانات کارگاهی کافی در دانشگاه ها، سطح علمی پایین برخی اساتید خصوصا تازه کار، روحیه گریز از آموزش دانشجویان، عدم تناسب محتوای آموزشی با نیاز بازار، عدم نگاه تخصصی و گرایشی به این رشته در دانشگاه و عدم آموزش نگاه بیزینس محور به طراحی صنعتی، به دانشجویان از عوامل ضعف فارغ التحصیلان در مواجهه با بازار کار است.

از سوی دیگر شناخت ناکافی صاحبان تولیدی و تولید کنندگان از طراحی صنعتی، عدم باور توانمندی فارغ التحصیلان این رشته و جستجو به دنبال طرح های ارزان و کپی، از دلایل عدم اقبال و بهره گیری مناسب از طراحی صنعتی است.

پیشنهادات قابل اجرا:

با توجه به امکانات موجود و نا موجود، و همینطور شرایط صنعتی کشور، به نظر می رسد، گام برداشتن در این حوزه و رفع این مشکلات، نیازمند عزمی جدی و بنیادی است. در همین راستا و در ادامه، برخی ار راه حل‌هایی که می تواند باعث کاهش این کاستی ها باشد، پیشنهاد می‌کنم:

۱- به روزرسانی دروس و عناوین درسی، متناسب با نیازهای جهانی و بازار.

۲- استفاده از تدریس اساتیدی که تجربه کار حرفه ایی دارند.

۳- صنایع، حل مسائل طراحی خود را در دانشگاه‌ها و از دانشجویان بطلبند.

۴- شرکتهای ایرانی در محصولات خود از مزیت رقابتی طراحی خلاق و البته بومی استفاده کنند.

۵- مالکیت معنوی برای دانشجویان و اساتید در نظر گرفته شود.

۶- اساتید، توسط دانشگاه‌ها و مراکز علمی، برای طی دوره های تخصصی به خارج از کشور اعزام، و پس از بازگشت، مباحث به صورت کارگاهی به دانشجویان تدریس شود.

پس از طی دوره کارشناسی، اکنون فارغ التحصیلان باید بتوانند کسب و کار خود را تاسیس کرده و یا از عهده اداره دفاتر طراحی واقع در شرکتها بربیایند.

امید که در این سال، برای ارتقاء علمی این رشته در دانشگاه، و تبیین جایگاه درست طراحی صنعتی در مراکز صنعتی، تولیدی و خدماتی، خارج از چارچوب بیاندیشیم و خلاقانه عمل کنیم.

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *